① محتوای اکسیژن: برای اطمینان از تولید ایمن، محتوای اکسیژن کم مورد نیاز است. محتوای بالای اکسیژن باعث افزایش واکنش های جانبی می شود. به طور کلی، محتوای اکسیژن در گاز باید کمتر از 0.5٪ باشد، هر چه کمتر بهتر باشد.
② دی اکسید کربن: محتوای دی اکسید کربن به طور کلی پایدار است. اگر مقدار آن خیلی زیاد باشد (مثلاً در گوگرد زدایی گاز شیفت)، کربنات سدیم بیشتری مصرف می کند و pH محلول را کاهش می دهد که برای جذب سولفید هیدروژن مضر است و بر بازسازی تأثیر منفی می گذارد. محتوای آن باید به عنوان یکی از پایه های تنظیم قلیایی کل اندازه گیری شود.
③ سیانید: گاز نیمه{0}آب و گاز کوره کک حاوی هیدروژن سیانید است که با محلول قلیایی واکنش داده و سدیم سیانید و هیدروسولفید سدیم را تشکیل میدهد و قلیایی مصرف میکند. بنابراین، محتوای آن باید برای تنظیم قلیایی و پیش بینی مصرف مواد خام اندازه گیری شود.
④ سولفید هیدروژن: محتوای سولفید هیدروژن در بین گازهای مختلف مواد خام بسیار متفاوت است. بار تولید هم به حجم گاز و هم به محتوای سولفید هیدروژن بستگی دارد. محدوده محتوای آن باید به دقت اندازه گیری شود تا ترکیب محلول، بازسازی و شرایط عملیاتی تنظیم شود. ⑤ گوگرد آلی: به طور کلی، گوگرد زدایی مرطوب فقط می تواند مقداری گوگرد آلی را حذف کند، اما در فرآیند بعدی به سولفید هیدروژن تبدیل می شود که برای تولید نیز مفید نیست. اندازهگیری محتوای گوگرد آلی میتواند دادههای مرجع واقعی برای گوگردزدایی از سولفیدها در فرآیند بعدی فراهم کند.
